Merijn P. Kortman

Een essay over voelen via het níet weten. Over dwalen. Over de zin in de onzin.
Een onderzoek dat startte met een frustratie. Of beter gezegd: Daar waar frustratie en liefde samenkomen.

Waarom frustreren de meeste verfilmingen van Alice in Wonderland, mijn favoriete boek aller tijden, me zo? 

Aan de hand van autobiografische anekdotes en secundaire literatuur, neemt Merijn P. Kortman De avonturen van Alice in Wonderland en zijn vele verfilmingen onder de loep. Een essay van Tysger Boelens over ‘de aliciade’ geeft de nodige houvast, maar laat ook zien hoe precair het werk is. Want voor je het weet perk je Alice in. Voor je het weet saboteer je haar dwaling. Voor je het weet instrumentaliseer je. De filmgeschiedenis van Alice in Wonderland zit vol met instrumentalisatie, vol met moraal, uitleg en psychologische ontwikkeling.

De voorgenomen filmmarathon blijkt een vermoeiende exercitie en elke film werpt meer en ernstigere zorgen op, die Wonderland ver overstijgen. 
Wat gebeurt er als we kunst alleen nog dulden wanneer ze iets moet opleveren? Wat verliezen we als samenleving als verwondering niet langer genoeg is?